Thuis

In het begin voelt het veilig om in het ziekenhuis te zijn. Maar als je er langer in ligt dan verlang je er naar om naar huis te gaan. Het ritme van het ziekenhuis bepaalt je leven. Om 7.45u wordt je wakker gemaakt voor de eerste controles en daarna volgen de medicijnen en het ontbijt. Daarna zoek je de badkamer op en voor je het weet lig je weer wat te rusten of loop je een klein stukje over de gang. Verder mag niet, want je zit aan de ‘tele’, wat staat dat je aan de bewaking zit en je dus continue in het oog wordt gehouden. Zo herhaalt zich ook het middag- en avondritueel, waarbij je ook blij bent bezoek te krijgen. Al is het maar om een ander praatje of een vriendelijk gezicht.
Afgelopen maandag kreeg ik al het bericht dat ik naar huis mocht. Ik was verrast, maar had daar ook wel oren naar. Meteen heb ik mijn koffer al ingepakt en het thuisfront ingelicht. Het thuisfront (lees: Tom) was ook verrast. Volgens mij stond het huis nog op z’n kop en moest hij de zeilen bijzetten om alles op orde te hebben (Zo heeft hij met mijn moeder en zijn moeder de tuin gedaan. Zodat ik lekker kon genieten van het mooie weer). Helaas bleek op het einde van de dag dat ik toch niet naar huis kon. Het ritmeteam, het team dat moet beslissen of ik met of zonder lifevest (dit is een externe defibrillator die een schok geeft als je hartritme wordt bedreigt) naar huis zou gaan, was deze maandag niet voltallig. Morgen zou het team de beslissing nemen. Teleurgesteld heb ik een schone onderbroek en mijn toilettas weer uitgepakt. En ook mijn laptop, want Netflix is onontbeerlijk als je verblijft in het ziekenhuis (hoe deden mensen dat voor het Netflixtijdperk?).
Dinsdag hebben we met smacht lopen wachten. Hoewel er werd gezegd dat we het zouden weten aan het begin van de middag werd het op het einde van de middag. Deze middag heeft voor mij gevoeld als het wachten op je vliegtuig dat vertraging heeft. Je bent in gedachten al onderweg, maar op reis ben je eigenlijk ook nog niet. Je zit in een soort limbo, staat even stil. Maar uiteindelijk komt het hoge woord: ik mag naar huis! Spullen mee, traktatie afgegeven en we zijn onderweg!
Ik ben nu enkele dagen thuis. Het is fijn om thuis te zijn. Mijn eigen omgeving, mijn eigen spullen, de hond om mij heen. Maar het valt me ook zwaar. Ik ben op zoek naar een nieuwe regelmaat en dat valt me niet mee. Ik kan fysiek gewoon minder. Ik ben snel moe. Ik wil van alles en zie van alles. Maar kan weinig. Als ik eens de griep heb dan trek me altijd wat terug. Ik heb dan weinig behoefte aan gesprekken of aandacht. Ook nu overvalt deze behoefte mij plotseling. Mijn Tom is juist iemand die wil zorgen en steeds wil weten hoe het met me gaat. Hij heeft ook zijn behoeften, behoeften aan een gesprek en aandacht. Vervelend dat ik nu niet in staat ben dit te geven. Ik ben me er ook van bewust, ik voel me ook schuldig hierover, maar kan het even niet. Hoewel ik mijn gemoed niet als somber wil omschrijven, ben ik me wel bewust dat ik er op moet letten dat ik dit niet wordt. Als ritme houd ik aan dat ik rond 22 uur ga slapen. Ik lees ook weer voor het slapen (dit laatste lukte in het ziekenhuis niet omdat ik de aandacht niet zo kon houden bij het verhaal). Sta rond 8 uur in de ochtend op en loop dan een stuk met de hond. Ook dit was in het begin even een stap, mentaal was het spannend maar ook fysiek kan ik niet zo ver. Gelukkig is het beestje de jongste niet meer en lopen we bijna op het zelfde slentertempo. Daarna ontbijt ik en heb ik ook hier mijn medicatieronde.
Als ik mijn eigen ervaring vertaal dan is het naar huis gaan een mijlpaal. Als verpleegkundigen zeggen we het vaak: ‘Wat fijn dat u naar huis mag!’. En dat is ook zeker zo. Maar naar huis gaan na een opname is ook een opgave op zich. Er ontstaan nieuwe uitdagingen, nieuwe zorgen en onzekerheden bij jezelf en de omgeving. En dit lijkt zich te vertalen door vast te houden aan oude gewoontes en rituelen thuis, maar deze zijn soms niet altijd meer afdoende.
Maar ik ben zeker blij om weer thuis te zijn!

Author: Jocova

Getrouwd met Tom. Woon in Tilburg. Gek op Duitse herders, mn. die van ons. Werkzaam als Verpleegkundig Specialist binnen neurologie. Nu met hartfalen na een groot hartinfarct mei 2017.

1 thought on “Thuis”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s