Verdriet

Het is ochtend. Met tranen in mijn ogen zit ik dit te schrijven. Ik heb verdriet. Onze trouwe viervoeter Nepos, mijn pup zoals ik hem nog steeds noem, gaat sinds gisteren plots hard achteruit. Hij wil niet meer lopen, drinkt veel en lijkt afwezig te zijn. Plots ben ik bang om hem kwijt te raken.
Nepos hebben we genomen in een periode waar het met mij ook niet goed ging. Ik had een burn-out. Dat is al meer dan 13 jaar geleden. Nu lijkt het alsof het gisteren was. Het klinkt voor sommige misschien raar in de oren, maar een huisdier wordt een met je gezin. Bij ons althans. Het wordt een onderdeel. Een maatje. Hoewel ik me er van bewust ben dat ik menselijke gevoelens op de gelaatsuitdrukkingen en gedrag van Nepos leg, is het toch moeilijk om hem alleen maar als huisdier te zien. Hij heeft mij rust gebracht in een moeilijke tijd en afleiding toen het nodig was. En later plezier. Tom en ik hebben heel wat afgelachen met hem. Alleen al hoe hij soms deed, soms reageerde. Zoals uren mee in de hangmat liggen (of soms zelfs alleen). Minuten naar een bij op een bloem kunnen staren. Of pootje lappen als hij wilde spelen met een bal en dan speels in je kuiten bijten. Zijn eerste zwempogingen, waarbij hij rechtop bleef en met zijn grote poten grote halen maakte dat werkelijk water om zich heen sloeg. En zo zijn er nog veel dingen te benoemen.
We zagen het natuurlijk aankomen. Hij is 13+. Hij is grijs, minder actief, mager geworden. Slaapt al meer. Maar ook de wandelrondes zijn korter geworden. Hij kon het niet meer aan. Een half uur wandelen is al veel.
De vakantie in Frankrijk, waar ik het hartinfarct kreeg, was bedoeld als zijn vakantie. We wisten dat hij er volgend jaar mogelijk niet meer zou zijn of niet meer mee zou kunnen. Hoewel we daar maar enkele dagen zijn geweest, heeft hij nog liggen rollen in het gras. Over zijn bal heen. Speels als een jonge herdershond, mijn pup.
Nu ligt hij stil op de grond. Ik hoor zijn snelle ademhaling. Hij kijkt me af en toe aan.
Doe dit er ook nog maar bij! Het leven zit soms raar in elkaar. Verdriet, liefde, vreugde, rouw, geluk, ontkenning, gelatenheid, boosheid, frustratie…... Al deze gevoelens passeren in het leven. Maar ik moet zeggen (eigenlijk wil ik het schreeuwen) dat ik het wel even beu ben. Even beu? Nee heel beu! Ik weet dat ik iemand ben die zijn gevoelens wil beheersen, dat ik daardoor het gevoel heb dat ik houvast heb op wat me overkomt. Maar op dit moment, waarbij ik even alleen ben en ik mijn kwetsbaarheid voel, snotter ik, bengelen de tranen over mijn wangen en schokt af en toe mijn lichaam. Misschien is dit moment wel nodig. Heb ik dit moment nodig. Tranen van verdriet. Tranen om alles wat me overkomt.
En dadelijk ben ik weer sterk, of stel ik me sterk op, en volgt de afspraak bij de dierenarts.

Author: Jocova

Getrouwd met Tom. Woon in Tilburg. Gek op Duitse herders, mn. die van ons. Werkzaam als Verpleegkundig Specialist binnen neurologie. Nu met hartfalen na een groot hartinfarct mei 2017.

1 thought on “Verdriet”

  1. Oh wat akelig Jocova. Ik voel zo goed wat je nu voelt. Ik kan ook zo”n intens verdriet hebben als een van die lieverds dood gaat. Een maand na mijn eerste herseninfarct werd Sophie voor de deur overreden en toen had ik ook zoiets van: ja, doe dat er ook nog maar bij. Laai het er maar op, ik moet het allemaal maar aankunnen. Maar goed, ook nu bij jullie gaan verstand en gevoel niet dezelfde weg. Je wilt niet dat hij lijdt, maar je wilt hem ook niet kwijt. Ik wens je kei veel succes toe bij de dierenarts. En wat er ook gebeurt: Nepos zit in je hart en blijft daar ook. Veel liefs en dikke zoen van Ireen

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s