Start hartrevalidatie

Hier heb ik naar uitgekeken, het starten met het revalidatietraject. De opdracht na ontslag uit het ziekenhuis was ‘rustig aan doen’. In de praktijk betekende dit voor mij kleine stukjes lopen met de hond en maximaal de vaatwasser uitruimen. De laatste weken heb ik dus weinig gedaan, voor mijn normale doen althans. Maar vanaf vandaag gaat daar verandering in komen. Het hart heeft (blijkbaar) voldoende rust gehad en nu kunnen we aan de slag. De therapie vindt plaatst in het ETZ, locatie TweeSteden. In de kelder is een grote gymzaal (nooit geweten moet ik zeggen). Het doet me denken aan de lagere school. Alleen de wandrekken voor apenkooi ontbreken. Langzaam druppelen mederevalidanten binnen. De kleedkamer is klein, maar ik kan er mijn telefoon en schoenen kwijt in een afsluitbare locker. In de oefenruimte word ik ontvangen door een van de fysiotherapeuten die de groep gaat begeleiden.
We zijn met een groep van ongeveer 10 man, met allemaal een vorm van hartklachten. Sommige met een hartinfarct, anderen met een nieuwe hartklep of openhartoperatie. Ik ben denk ik een van de jongste van de groep. De sessie voor vandaag staat mn. in het licht van voorstellen, persoonlijke doelstellingen benoemen en het leren luisteren naar je eigen lichaam. Je eigen grens dus voelen en aangeven. Ik herken dit advies. Ik geeft het zelf zo vaak aan mensen die getroffen zijn door een herseninfarct of – bloeding.
Onder begeleiden starten we met intervaloefeningen. Steeds vanuit een rustige looppas opbouwen tot de maximale belasting die je denkt aan te kunnen. Zonder dan te moe te worden, buiten adem te raken of klachten te krijgen van het hart (pijn op de borst). Daar ga ik dan, ronde 1. Dat kan ik wel aan. In een steeds sneller tempo de andere kant van de zaal bereiken en dan in rustig tempo terug. De volgende oefening volgt. In eigen tempo in interval lopen. De hele zaal rond. Eerst in 30 seconde, dan 60 en dan 90 seconde. Steeds in tempo opbouwend. Met ook een pauze van 30 seconde waarbij we moeten luisteren naar ons lichaam. Hoe voel je jezelf bij deze inspanning en kun je de volgende ronde weer mee of moet je jezelf aanpassen? Sommige van mijn ‘collegae’ zijn al aan het joggen. 
‘Chips!’, ik moet zelfs een stap terug doen. Ik hou het niet vol. Ik heb het idee dat ik niet genoeg lucht binnen krijg. Mentaal kan ik het wel aan, ook heb ik geen andere lichamelijke klachten. Gedachten schieten me te binnen. Mag ik me wel volledig inspannen? Mag ik mijn grens opzoeken? Hoe ver kan ik gaan? Even schiet me de gedachten binnen dat ik niet meer kan hardlopen. Nu niet althans. Kan ik dat later nog wel? En als ik het niet kan, wat kan ik wel en wat vind ik leuk om dan te doen? Bewegen heeft de afgelopen jaren ook een vorm van ontspanning gegeven. Dat wil ik liever niet loslaten. Nu ik dit schrijf moet ik hier wel om lachen. Vroeger op de middelbare school had ik een hekel aan sport en bewegen. Ik was dan ook een lange slungel, met slungelige bewegingen en vaardigheden. Ik miste altijd net de bal, voetballen vond ik vreselijk bijvoorbeeld (en nog steeds moet ik zeggen). En later heb ik een abonnement gehad op de sportschool. Maar dat betekende niet dat ik ook werkelijk ging.
Maar goed, vrijdag komen we weer samen. Dan staat ook een fietstest op het programma. Mijn maximale inspanning wordt dan getest. We zijn klaar voor vandaag en we evalueren nog kort even. Ik stel de vraag over hoe ver ik nu mag gaan. Ook in relatie tot het feit dat ik eerst niets mocht doen (tenminste dat voelde zo voor mij). Het advies is te gaan opbouwen. Om ook thuis te gaan kijken of je bij het wandelen het tempo of afstand kunt gaan verleggen. Maar luister vooral naar je lichaam. 
Dus lichaam zeg het maar! We zullen de komende weken eens kijken welke afspraken we samen kunnen maken en hoe ver we komen! Misschien dat ik ook maar een opbouwschema maak, dat hielp bij het opbouwen van het hardlopen wel heel goed. En ik kan ook nog steeds rondjes met de hond lopen. Hij is gelukkig weer opgeknapt! Met pijnstilling gaat het goed, hij loopt weer en eet weer goed. Heeft een hond ook negen levens? Onze wel hoop ik….

Author: Jocova

Getrouwd met Tom. Woon in Tilburg. Gek op Duitse herders, mn. die van ons. Werkzaam als Verpleegkundig Specialist binnen neurologie. Nu met hartfalen na een groot hartinfarct mei 2017.

1 thought on “Start hartrevalidatie”

  1. Fijn dat je nu aan de slag kunt. Dat geeft ook weer wat structuur en een doel. Het is misschien wat eng, maar ook wel lekker om de grenzen te gaan verkennen in je kunnen. Het zet je in ieder geval in meerdere opzichten weer aan het werk. Kei veel succes!!!!!!

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s