Vreugde en verdriet

Dat emoties zich snel achter elkaar kunnen opvolgen wist ik al. Ook nu is dit weer het geval.
Verdriet omdat Nepos, onze trouwe viervoeter toch plots is overleden. Hij werd zaterdagmiddag weer onwel en trok zich terug achter in de tuin. Hij had net Tom nog in de keuken gezelschap zitten houden bij het de voorbereidingen voor het avondeten en zelfs net nog gespeeld in de tuin met zijn bal. Plotseling was er toch weer iets aan de hand. Het staan en lopen ging moeilijker. Hij zwabberde alle kanten op en zakte door zijn poten. Uiteindelijk vond hij een plek in de huiskamer, half onder de eettafel. Hier ging hij steeds verder achteruit. Een vriendin van ons hebben we gevraagd te komen kijken. Zij werkt bij de dierenarts. Samen besluiten we Nepos te laten inslapen. Een moeilijk besluit. Je blijft je afvragen of hij misschien toch weer opkrabbelt. Omdat de dierenarts nog enkele spoedgevallen op de praktijk heeft moeten we wachten. Maar hij lijdt. Zijn ademhaling wordt zwaarder, kijkt verwilderd. In overleg gaat onze vriendin de spullen halen en dan mag zij het doen in opdracht van de dierenarts. In de tijd dat zij onderweg is gaat Nepos steeds verder achteruit. Hij heeft trekkingen. Plots komt de rust, zijn ademhaling verzwakt en stopt uiteindelijk. Zijn hoofd op mijn knieën, onze handen op zijn borst om hem gerust te stellen. Op dat moment komt de emotie bij ons los. Het verdriet en het gemis dat er meteen op volgt. En alle andere emoties die al aan de oppervlakte aanwezig zijn sinds dat ik thuis ben. 
We zijn nu een aantal dagen verder. Het voelt goed. Ik vind het bijzonder hoe hij is gegaan. Zonder hulp, zonder lang te lijden. Tussen ons in. Het is nu stil in huis. Een kaarsje brand. 
Er zijn voor ons en door ons al diverse kaarsjes aangestoken de afgelopen periode. Kaarsjes voor herstel en een teken dat mensen meeleven in deze periode. Het lijkt erop dat al deze postitieve wensen en energie geholpen hebben. Vandaag ben ik samen met Tom bij de cardioloog geweest. De echo laat een output zien van 41%! EENENVEERTIG! De eerste meting liet een output van 22% zien. Ook nu komen de emoties los. Vreugde met tranen…pfff. Het openmaken van het grote bloedvat heeft geholpen. De pompfunctie van mijn hart is verbeterd. Boven de 35% zelfs! Dat betekent ook dat ik geen ICD nodig heb. Ik ben echt zo bij hiermee….. onbeschrijfelijk blij! Het geeft hoop en meer duidelijkheid.
Advertisements

Author: Jocova

Getrouwd met Tom. Woon in Tilburg. Gek op Duitse herders, mn. die van ons. Werkzaam als Verpleegkundig Specialist binnen neurologie. Nu met hartfalen na een groot hartinfarct mei 2017.

1 thought on “Vreugde en verdriet”

  1. Hoi Jocova,
    Wat verdrietig van Nepos. Ik had het al gezien op Facebook. Het zat er natuurlijk een beetje aan te komen, maar het gaat dan toch nog weer wat onverwachts. Ik ken het gevoel zooo goed van een maatje, bijna een kind van je verliezen. Heel veel sterkte .
    En dan dat hele goede nieuws. Wouwwww, super voor je. Dat moet een boost geven voor je herstel. Je lijf doet het goed, maar jij dus ook. Wat heerlijk. Ik hoop dat het je een heel positief lang effect mag geven en dat het je helpt op de weg. Super blij voor je. Liefs van Ireen

    Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s