Arboarts

Vorige week is het echt een slechte week geweest. Iedere dag had als basisgevoel ‘vermoeidheid’. Al bij het opstaan in de ochtend was ik moe. Niet vooruit te branden. Ook van extra bewegen en conditie opbouwen kwam weinig. Ik werd er chagrijnig van. In eerste instantie dacht ik aan mogelijke bijwerkingen van de medicatie. Maar ik moet toegeven dat ik mentaal misschien ook wel druk ben. Verwerken hoort er ook bij en dat kost energie. Is het dat dan? Is dat de reden dat ik nu plots meer moe ben? De weken daarvoor was ik eigenlijk wel tevreden. Afgelopen zondag zit ik er nog meer doorheen. Ik kwam toch weer op de medicatie en mogelijk bijwerkingen uit. Mn. de Valsartan staat bekend om zijn bijwerking ‘vermoeidheid’. Maandag heb ik contact gezocht, via een secretaresse, met de cardioloog. Ik heb getracht mijn klachten over te brengen. Zij heeft het besproken met de cardioloog en in de middag kreeg ik het bericht dat hij akkoord gaat met het staken van de Valsartan. Nu is het nog geen twee dagen verder en ik voel me echt al beter. Ik voel me fitter. Ik voel me meer in staat mijn oefeningen te doen, bijv. een stuk wandelen of 20 minuten met de kickbike weg. Dat doet me al goed. Ook mentaal. Wat een zoektocht zeg… Grenzen, afstemmen medicatie, herstel, stap vooruit en soms één (of twee) terug.
Vandaag ben ik bij de bedrijfsarts geweest. Hier zag ik tegen op. Bij het ontvangen van de uitnodiging overviel mij meteen het gevoel dat deze het liefste wil dat ik volgende week al terug kom. Maar strikt genomen is het een formaliteit dat voorkomt uit wet- en regelgeving. Ik ga vooruit en mijn werk speelt zeker en rol in de gedachten die ik heb. Want ik heb geen hekel aan werk en werk is voor mij een belangrijk onderdeel in mijn leven. Ik heb veel moeten doen voor deze functie en wat ik tot op heden heb bereikt. De conclusie van het gesprek is dat ik met mijn ‘aandoening’ en werkzaamheden die bij mijn functie horen weer volledig terug moet kunnen komen. Dit betekent dat ik een werkweek van 36 uur moet aan kunnen. Daar gaan we voor. Maar wel met het streven om een goede balans te hebben tussen werk en privé en met de kans deze werkzaamheden ook tot mijn pensioen te kunnen vervullen. Dat is nog eventjes dus. Dat moet een mooi plan worden. Het plan mag van mij uit komen maar gaat natuurlijk in samenspraak met de werkgever/leidinggevende. Ik heb aangegeven dat ik wil streven om in januari 2018 volledig terug te zijn op het werk. Of dat met hetzelfde takenpakket zal zijn ga ik samen met mijn leidinggevende en collega’s uitvogelen. Af en toe een ‘Nee’ hoort er waarschijnlijk ook bij. Ook weer een leermoment. Maar wie weet schept het nieuwe ideeën en kansen. Kansen voor mij persoonlijk, maar mogelijk ook voor mijn collega’s. Of in het werkproces en in producten. 
Omdat het gesprek met de bedrijfsarts in het ETZ Elisabeth plaatsvond ben ik wat eerder gegaan. Tom heeft me gebracht. Door wat eerder te gaan gaf het mij de kans enkele collega’s op te zoeken. Leuk om een deel van hen weer gezien te hebben. Lieve woorden allemaal. Daar ben ik blij mee. Als verrassing lag er ook nog een cadeau voor me klaar, het boek Menselijkheid in de Zorg geschreven door Leo Visser (hij is ook een van de neurologen in het ziekenhuis). Het boek gaat over de relatie tussen arts en patiënt. Leuk, ik ben benieuwd. En nu ik aan twee kanten sta vind ik het fijn hierover nog eens te reflecteren.
Advertisements

Author: Jocova

Getrouwd met Tom. Woon in Tilburg. Gek op Duitse herders, mn. die van ons. Werkzaam als Verpleegkundig Specialist binnen neurologie. Nu met hartfalen na een groot hartinfarct mei 2017.

1 thought on “Arboarts”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s