De onderzoeken

Tijdens de Pinkersdagen heb ik uitgekeken naar de onderzoeken die zouden gaan volgen op dinsdag en woensdag (vandaag). Wat kan een weekend lang duren. Zeker met een extra dag erbij. Fijn een extra vrije dag, maar als je hier in het ziekenhuis ligt kan het niet snel genoeg voorbij gaan. In het weekend gebeurt er weinig. Soms denk ik dat de 24 uurs economie stil staat in het ziekenhuis.
De onderzoeken die ik heb gekregen zijn uitgevoerd in het Verbeeten Instituut. De onderzoeken hebben als doel na te gaan of er in het aangetaste gebied (het hartinfarct) toch nog levende cellen aanwezig zijn. Als dat zo is dan kan een bypass (omleiding) worden overwogen. Deze omleiding is bedoeld om dit levende weefsel weer een kans te geven mee te doen in de pompwerking van het hart. Dit betekent voor mij mogelijk meer output en beter herstel en kwaliteit van leven voor de toekomst.
Gisteren was de eerste scan. Ik heb ongeveer 10 minuten stil gelegen terwijl er twee platen om je heen draaien en foto’s maken. Vooraf heb ik via een infuus radioactief materiaal toegediend gekregen. Tijdens het maken van de foto’s heb ik mijn armen boven het hoofd moeten houden. Het is belangrijk om stil te liggen.
Vandaag was de PET scan. Vooraf kreeg ik op twee momenten medicatie toegediend. Eerste een acetylsalicylzuur bruistablet en het middel Acipimox. De Acipimox zorgt later dat de radioactieve suikers die ik krijg toegediend beter in het hart worden opgenomen. De bruistablet is dan weer om mogelijke bijwerkingen van de Acipimox tegen te gaan, bijv. huiduitslag. Na de tweede gift heb ik wat mogen eten en werd daarna naar het Verbeeten Instituut gebracht. Daar heb ik de radioactieve suikers via een infuus toegediend gekregen. Daarna is het wachten. Ongeveer 45 minuten heb ik in rust daar gelegen. De kamer baadde in schemer. Ik mocht niets actief doen. Ook niet praten. Omdat ik nog steeds aan de hartbewaking zit, ging een van de verpleegkundigen met me mee. Deze was bij mij op de kamer toen ik daar lag te wachten, maar ook bij de PET scan zelf. Een hele tijdinvestering, maar was blij dat dit zo op deze manier geregeld kon worden. De minuten gaan snel voorbij. Ik val zelfs even in slaap. Dan is het tijd voor de scan. Ik moet eerst weer naar het toilet. Lang leve de furosemide. De scan zelf gaat 15 minuten duren, zo kreeg ik te horen. Ook weer met de armen boven het hoofd. De tijd is gelukkig snel gegaan. Het is echt raar om te ‘moeten’ stil liggen en je armen zo te houden. Verstand op ‘nul’ dus. Nee, mijn neus jeukt niet, en mijn voet ligt goed. En knipperen met mijn ogen mag vast wel…..
Nu ben ik terug op de afdeling. In afwachting op de uitslagen. Ik hoop zo dat ik deze vandaag al krijg, maar reken maar op morgen. Wat zijn de mogelijkheden en wat wordt het plan? Nog even en ik heb duidelijkheid! Daar zijn we zo aan toe…..
Advertisements

Tweede Pinksterdag

Ondertussen ben ik al weer twaalf dagen in het ziekenhuis. Ik lig op afdeling 6, kamer 30. Het is een tweepersoons kamer. Dat geluk heb ik uiteindelijk wel, want bij de overplaatsing van de CCU naar de verpleegafdeling lag ik eerst met drie anderen op een kamer. Ik was erg emotioneel hierover, totaal ontredderd en bang. Een hele rare gewaarwording moet ik zeggen. Hoewel ik in de zorg zit en dus aan de andere kant van het bed sta, lig ik nu als mens in een totaal onbekende rol: die van patiënt. Met al mijn onzekerheden en gedachten lig ik hier en het doet me beseffen hoe kwetsbaar en eenzaam ik kan zijn. Contacten zijn vluchtig. Artsen of verpleegkundigen komen en gaan. Even een uitslag, even een meting of even een vraag. Het doet me ook beseffen dat je niet altijd een klik hebt met een medemens. Dat is natuurlijk in de ‘normale’ wereld zo, maar hier in het ziekenhuis ook. Dat iemand in het wit voor je staat maakt niet dat er meteen een klik is, dat je meteen je hele hart lucht en je alles maar verteld. Dat ik kennis hebt van verpleegkunde en medische zaken maakt niet dat ik nu een volwaardig gesprekspartner ben. Nee helemaal niet. Linken tussen onderwerpen leg ik dan misschien sneller, maar ik wil alles goed weten met uitleg in duidelijke taal. Het gaat om mij! Gelukkig komen er veel vrienden en familie, collega’s. En ook mijn lieve Tom. En zijn er gelukkig ook enkele professionals die langkomen waar ik wel een klik mee heb en mijn verhaal kan doen.

Morgen en overmorgen gaan er twee onderzoeken plaatsvinden. Dit op het Verbeeten Instituut. Het worden twee PET-scans. Het doel is om te kijken of er in het gebied waar het infarct zit toch mogelijk nog leven weefsel zit. Bij de CAG die vorige week werd gemaakt werd gezien dat veel collaterale vaten heb die nu deels mogelijk de bloedvoorziening overnemen. Dit is op zich een klein lichtpuntje. Als er nog levende cellen zijn betekent dit dat ze mogelijk toch het dichte bloedvat open gaan maken in de hoop dat deze cellen mee gaan functioneren in de pompfunctie.

Het hartinfarct….

Wat een fijne vakantie bij Autun in Frankrijk moet zijn loopt al snel anders. De dag na aankomst besluit ik weer eens heerlijk te gaan hardlopen. Dat is weer een week geleden, want ook zat er nog een weekje Praag tussen. Ik was daar met collega’s voor het ESOC (stroke congres).

Wat begint met een heerlijk run de heuvels in houdt plots op door een scheut op mijn ribbenkast en schouder. Mijn spieren verkrampen. De lucht wordt me ontnomen. Na even gerust te hebben gaat het weer. Ik doe weer een poging maar ook dat lukt niet. Met hulp kom ik uiteindelijk bij het huisje waar we verblijven. Een Fransman brengt me daar. Ik heb verder geen andere klachten het ebt al weer wat weg. Is het spierpijn, maagzuur? Ik kan het niet plaatsen. Ik heb, achteraf zeg ik dat nu, geen uitstraling naar de kaken, geen uitstraling naar de linker arm en zie ook niet grauw. De douche brengt verlichting en de komende dagen gaat het redelijk met pijnstillers. Echter goed uit de weg kan ik niet. Tom en ik besluiten daarom woensdag al weer naar huis te gaan. Drie dagen Frankijk, het was de moeite….Eenmaal thuis gaat het donderdag al weer wat beter, misschien nog wat kortademig. Uiteindelijk besluit ik toch contact op te nemen met de HAP. Al is het maar voor advies. De centraliste vindt toch dat ik even moet komen. Een uur later ben ik dan ook op de HAP, samen met Tom. De huisarts signaleert een lage saturatie. Is het mogelijk dan een longembolie of klaplong? Ik word doorgestuurd naar de Spoedeisende Hulp ETZ TweeSteden. Al snel wordt ook een ECG gemaakt en de SEH-arts komt met de mededeling dat ik een groot hartinfarct heb doorgemaakt. De start van een nieuwe leven. Terwijl ik dit schrijf, besef ik het nog steeds niet moet ik zeggen. In deze blog ga ik mijn nieuw pad beschrijven. Vooral voor mezelf, ter verwerking. Maar ook voor mijn lieve familie, vrienden en mijn man Tom. Ik kan niet alles goed verwoorden op dit moment. Van me afschrijven helpt.